ผมเองใกล้ชิดกับวัดมาตลอด เพราะคุณยายจะพาไปวัด ไปทำบุญ ทุกๆวันพระ หรือวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา รู้แต่เพียงว่า ตัวเองชอบ มีความสุข และผูกพันธ์กับวัด จนตั้งปณิธานไว้ในใจว่า "อายุครบบวช เมื่อไร จะบวชทันที"ตั้งแต่ยังเรียนหนังสือ อายุประมาณ 17 ปี พออายุครบ 20 ปี พอดี ก็บวชจริงดังที่ได้ตั้งปณิธานไว้ 2 พรรษา กับใบประกาศนียบัตรนักธรรมชั้นโท ภายใต้ร่มผ้ากาสาวพัตร์ ถามว่าเข้าใจเรื่องบุญ เรื่องบาป ดีไหม บอกได้เลยว่า ไม่ เพราะลาสิกขามา ก็ยังดื่มเหล้า สูบบุหรี่ และ อีกหลายๆอย่างที่ เป็น ทางอกุศล
จนวันหนึ่งได้มารู้จักพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย (พระเทพญาณมหามุนี)เจ้าอาวาสวัดพระธรรมกาย
ท่านชวนบวช ทุกวัน บวกกับเพื่อนกัลยาณมิตร ก็เชียร์ให้บวช จึงตัดสินใจมาบวช ในโครงการ "บูชาธรรมพระราชภาวนาวิสุทธิ์ 61 ปี"เมื่อปี2548
51 วัน ในโครงการฯ เป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดสำหรับชีวิตผม เพราะคำถามที่มีมากมายในใจ ถูกขจัดออกไปจนหมดสิ้น เข้าใจเรื่องบุญ เร่ืองบาป นรก สวรรค์ กฎแห่งกรรม สุคติภูมิ ทุคติภูมิ การสร้างผังชีวิตให้สูงส่ง ไม่ให้ตกต่ำ ชีวิตเปลี่ยนไปในทางที่ดี เลิกทำบาปทั้งปวง เหล้า บุหรี หักดิบ เลิกหมด
ทุกวันนี้อยู่ในบุญ อย่างเดียว ไม่ยุ่งเกี่ยวอบายมุข ไม่มีคนพาลให้คบ มีแต่คนดีมีศีลมีธรรม มีกัลยาณมิตร
คอยประคับประคอง ให้อยู่ในเส้นทางบุญ มีความสุข อย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
หากใครก็ตามที่ได้อ่านบทความของผมนี้ มีชีวิตคล้ายๆกัน ก็ขอเชิญ เข้ามาสัมผัสดูนะครับ แล้วท่านจะพบความสุขอย่างแท้จริง
